شکوہ

کیوں زیاں کار بنوں سود فراموش رہوں

Kyun ziyaan-kaar banun, sood-faramosh rahun

فکرِ فردا نہ کروں محوِ غمِ دوش رہوں

Fikr-e-farda na karun, mahw-e-gham-e-dosh rahun